Słowiński Park Narodowy leży na trasie jesienno-wiosennych przelotów ptaków migrujących. Obecność dużych, płytkich jezior otoczonych łąkami, umożliwia im bezpieczny odpoczynek i zapewnia miejsce do żerowania. Do częstych skrzydlatych gości na naszym terenie należą gęsi zbożowe i białoczelne. W lecie gatunki te gniazdują i wychowują młode na dalekiej północy i północnym-wschodzie,  zimę spędzają zaś w Danii, Holandii czy Niemczech. U nas pojawiają się wiosną i jesienią podczas przelotów. Na terenie Parku, odpoczywają po trudach dalekiej podróży i uzupełniają zapasy energetyczne. Jesienne odwiedziny są dłuższe i często przeciągają się aż do zimy.

Gęsi zbożowe i białoczelne (M.Jędro)

Mimo, że kalendarzowa jesień zaczęła się 23 września, dopiero na początku października można było zobaczyć na niebie klucze ptaków. W tym roku jesienne migracje, z powodu ciepłej pogody, są wyjątkowo późne. Przez najbliższe miesiące możemy obserwować na niebie klucze dzikich gęsi szybujących w różnych kierunkach.

Poranne odloty na żerowiska (M.Jędro)

Wbrew powszechnej opinii, gęsi nie żerują na jeziorach, a jedynie nocują, w stadach liczących nierzadko kilkanaście tysięcy ptaków. Nad ranem dzielą się na mniejsze grupy i rozlatują na okoliczne pola, łąki, pastwiska, gdzie skubią trawę lub oziminę. Można je także spotkać na ścierniskach, czy uprawach rzepaku. W poszukiwaniu żerowisk potrafią pokonać dystans do kilkunastu kilometrów. Czasami w ciągu dnia zmieniają pastwiska, albo wracają nad jeziora, by ugasić pragnienie. Dlatego też widujemy ptaki lecące w różne strony. Wieczorem, a czasami już po ciemku, duże stada wracają na noclegowiska. Nie widać lecących ptaków, jedynie słychać ich gęganie.

Klucz gęsi (M.Jędro)

Gęsi latają w charakterystycznym kluczu przypominającym literę V, w którym stado prowadzi jeden osobnik. Każdy kolejny ptak w kluczu znajduje się w korytarzu aerodynamicznym wytworzonym przez poprzednika, dzięki temu podczas lotu zużywa znacznie mniej energii. Ptaki prowadzące klucz cały czas się wymieniają. Z przodu lecą zawsze osobniki najsilniejsze, a ptaki słabe, chore i młode lecą na końcu formacji. Ostatnio zimy w naszym kraju są coraz łagodniejsze, jeziora nie zamarzają, więc ptaki wydłużają swój pobyt na terenie Parku. Mamy więc szansę obserwować przelatujące gęsi i na własne oczy zobaczyć wymianę przewodnika w podniebnym kluczu.

Gęgawa (M.Nawrocki)
Print Friendly, PDF & Email